Z nauczania Ojca Świętego Benedykta XVI
Świat piekłem?

Niedawno miałem sposobność rozmawiać z jednym z ojców przygotowujących się do ślubu córki. Ów wierzący (według własnego przekonania) mężczyzna wpisał się w moją pamięć nie swoim stylem życia, który według jego relacji polega między innymi na tym, że pracuje dla swojej rodziny, modli się w drodze do pracy i niekiedy w domu. “Do kościoła” (czytaj na Eucharystię) chodzi wtedy, jeśli praca na to pozwala i “czuje taką potrzebę”. Takich bowiem ojców mamy wielu. Zapamiętałem go zaś dlatego, że wyraził mocnymi słowami, to co wielu tak żyjących “ludzi dobrej woli” ma w swoim sercu. Powiedział, że według niego “ten świat jest piekłem”. Wtedy uświadomiłem sobie na nowo jak tragiczne jest życie człowieka, który nie żyje w stałej Komunii z Panem, bez nadziei od Ducha Świętego. Piekło to stan życia z dala od Boga. Oczywiście nie ma piekła na ziemi, bo tu Bóg nikogo nie odstępuje. Jak pisał Apostoł, w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17, 28) niezależnie od naszej wiary. Ale po tej rozmowie dotarło do mnie jeszcze mocniej, że ci którzy nie widzą działania Boga w tym świecie są bardzo nieszczęśliwi. Dlatego wszystkich, ale szczególnie tych, którzy mają podobną do tego pana wizję świata lub szatan kusi ich by w nią powoli zaczęli wierzyć, zachęcam do przeczytania wspaniałej encykliki Ojca Świętego Benedykta XVI o nadziei. Na dobry początek przeczytajmy  fragment wstępu:
“Zanim podejmiemy te nurtujące nas dzisiaj pytania, musimy uważniej wsłuchać się w świadectwo Biblii o nadziei. «Nadzieja» rzeczywiście stanowi centralne słowo wiary biblijnej – do tego stopnia, że w niektórych tekstach słowa «wiara» i «nadzieja» wydają się być używane zamiennie i tak List do Hebrajczyków z «wiarą pełną» ściśle łączy «niewzruszone wyznanie nadziei» (por. 10, 22. 23). Również gdy Pierwszy List św. Piotra wzywa chrześcijan, by byli zawsze gotowi do dawania odpowiedzi na temat logosu – sensu i racji ich nadziei (por. 3, 15), «nadzieja» odpowiada «wierze». To, na ile świadomość pierwszych chrześcijan, że otrzymali w darze niezawodną nadzieję, była decydująca, jest widoczne również tam, gdzie chrześcijańska egzystencja jest zestawiona z ich życiem zanim przyjęli wiarę, lub z sytuacją wyznawców innych religii. Paweł przypomina Efezjanom, że zanim spotkali Chrystusa, byli jakby «nie mający nadziei ani Boga na tym świecie» (Ef 2, 12).” (Benedykt XVI, Spe salvi, 2)
Oby wciąż rosła liczba tych, którzy ćwiczą się w dawaniu wątpiącym uzasadnienia nadziei otrzymanej od Pana. Niech czynią to solidnie i skutecznie dzięki życiu tym, w co wierzą. Pan chce posyłać. Dajmy się prowadzić Duchowi Świętemu – Bogu, który działa tam, gdzie jest Żywy Kościół. Przychodzi i do nas w te miejsca naszego życia, które poddamy prowadzeniu Jezusa. Jak zwykle oferuję pomoc w dotarciu do pełnych tekstów nauczania Ojca Świętego.